(René - 2 dagen geleden)Goedemorgen, Mag ik even na al ruim 17,5 jaar geen lid meer te zijn van deze prachtige vereniging? Ik kwam bij de club dankzij oudleden Jan de Hoon en zijn collega Peter. Jarenlang heb ik met veel plezier hardgelopen en getraind bij AVO'83. Voor mij was groep 3 het hoogst haalbare. Onder leiding van diverse trainers. Zoals Johan van Kleeff, Henk van Gammeren, Ann Smout, Wim Ambagts en een Corné. Twee trainingen in de week. Duurloop op maandagavond via vliegveld Seppe, Sint Willebrord, Hoeven en zo terug naar Oudenbosch, sportpark Albano. Door weer en wind en reflecterende hesjes aan. Links van de parallelweg. Dat is veilig, alhoewel... Op woensdag intervaltraining. 200, 400, 600 en 800 meter op de oude asfaltbaan van ongeveer 1100 meter lang. En niet te vergeten het inlooprondje via de Vaartweg, Nattestraat en winderige Albanoweg. Wat een genot, wat een vriendschap, wat een saamhorigheid en wat een plezier. Ik leerde o.a. Ton, Jos, Kees, Harry, Marian, Wim, Dankert, Toine, Rien, Toke, Martien, Trudy en Henk kennen. Wat een kilometers legden we af. Vooral toen ik besloot twee maal de marathon te gaan lopen in Rotterdam. Ik praat over 1992 en 1998. Was inmiddels de 50 gepasseerd. Vier tot vijf keer trainen in de week op basis van een verantwoord en uitgekiend schema. En wat te denken van trainingen in Pagnevaart en op de zanderige Rucphense hei? Ik maakte kennis met de supercompensatie, hakkebillen, cooling down en schreef jarenlang voor het clubblad 'de Sportloper'. Gedrukt bij een drukker die lid was van de club. We dronken een bakkie en een glaasje in de kantine. Nooit werd het later dan 22 of 22.30 uur. Altijd gezellig, een bitterballeke en volop leut. Af en toe trad ik op met mijn gitaar, interviewde ik de ( jeugd)leden, schreef ik vele jaren een onvervalst kerstverhaal, was ik lid van de kascommissie en speelde ik voor kerstman. Wat een geweldige tijd. Tot dat! In 2003 overleed mijn moeder en beleefde ik een nare ledenvergadering. Plots waren mijn energie en motivatie verdronken in verdriet en teleurstelling. De laatste 10 kilometers liep ik met een groepje van 4 dames. Thea, Marian, Trudy en Hanneke. Bij terugkeer op het sportpark nam ik voor goed bewust afscheid van het hardlopen en van AVO'83. Met tranen in mijn ogen, mijn ASICS's aan de wilgen en een laatste groet aan die geweldige en fanatieke meiden... Het was genoeg geweest, keek niet meer achterom, tijd voor andere hobbies en bezigheden. Ik ben nu bijna 75 jaar en sprak enkele weken geleden hier thuis Martien. Een bakkie, herinneringen ophalen, kortom lekker terugblikken. Met vriendelijke groeten, René van Belzen